— Benim adım Âdem TEKTAŞ.  1957 yılında Samsun’un Kavak ilçesinde doğdum. Evli ve üç çocuk babasıyım. 1980 yılında Adana - Kozan İmam Hatip Lisesinde öğretmenlik görevime başladım. Daha sonra sırasıyla Sinop - Boyabat İmam Hatip Lisesi, Göynücek - Damlaçimen Ortaokulu, Amasya Atatürk Lisesi, Abdurrahman Kâmil İlköğretim Okulu ve son olarak da Zübeyde Hanım Üçler ilköğretim Okulunda görev aldım. 28 yıllık meslek hayatım son 20 yılı yöneticilikle geçmiş olup, halen Zübeyde Hanım Üçler İlköğretim Okulu müdürlüğü görevini yürütmekteyim.

— Öğretmen olmaya ne zaman karar verdiniz? Bu mesleği kendi isteğiniz ile mi seçtiniz?

— Öğretmen olmaya lise çağlarında karar verdim. Bu mesleği kendi isteğimle seçtim. Bu mesleği tercih etmemde öğretmenlerimin bize karşı olan olumlu yaklaşımlarının etkisi büyük olmuştur.

— Biraz da üniversite okurken öğretmenliğe bakış açınızdan bahseder misiniz?

Üniversiteyi, idealimdeki şehir İstanbul’da okudum. İstanbul’dan başka bir şehirde okumayı hiç düşünmedim. Üniversite sayesinde ilk defa İstanbul’u gördüm. Şimdiki adı Marmara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi olan İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsünü bitirdim. Okulu bitirdiğimde iki alanda çalışma imkânı vardı. Birisi Diyanet İşleri Bakanlığı, diğeri ise Millî Eğitim Bakanlığı idi. Ben öğrenimim süresince Millî Eğitim Bakanlığı çatısı altında öğretmen olarak çalışmayı düşleyerek kendimi buna hazırladım. Çünkü genç dimağlara çok şeyler vereceğimi düşündüm. Bu sorumluluğu kendimde hissederek çalıştım.

— Sizce öğretmenin ideali ne olmalıdır?

— Biraz önce de söylediğim gibi öğretmenlik idealleri olanların mesleğidir. Benim idealim de ülkemizi, milletimizi yüceltecek idealist insanları yetiştirme çabası ve eğitimi üzerindedir.

— Öğretmenliğe başladığınız ilk gün yaşadıklarınızı ve duygularınızı anlatır mısınız?

Aslında ben, öğretmenlik mesleğine 1975 yılında bir mezra ilkokulunda vekil öğretmenlikle başladım. İlk duygularımı orada yaşadım. Ekim ayının ortalarında Amasya merkeze bağlı Ardıçlar Köyü Kiraz Pınarı Mezrası’nda vekil öğretmen olarak bu mesleğe ilk adımımı attım.

Karlı bir akşamüzeri mezraya ulaştım. Muhtarla tanıştıktan sonra okul binasını görmek istedim. Tek sınıflı bir okul, çatıdan sınıfın ortasına sular damlayan duvarlarda birkaç harita ve resim, kapağı kırık dolap ve ortada eski bir soba… Okulun biraz uzağında bir kişiye ait lojman statüsü verilmiş bir bekâr odası…

Göreve başladığımın ilk gününde okula ellerinde birer odun parçasıyla okul bahçesinde beni karşıladıklarını gördüm. Ve ilk gün onlarla beraber soba yakarak tanışma faslına geçtik. Öğretmensizlik nedeniyle okul yaklaşık bir ay geç açılmıştı. Birinci sınıfa da kayıt yoktu. Beni zor bir görevin beklediğini biliyordum. Dört sınıf bir arada. Birleştirilmiş bir sınıf okutacaktım. Kale Çavuş Han’daki deneyimli öğretmenlerden destek alarak, öğretmenlikteki ilk çabalarımı burada harcayarak bu işi başaracağıma inanıyordum. Öğrencilerimin hepsi topu topuna 13–14 kişiydi. Veli Çuval’a sordum:

—Sen ne olacaksın yavrum?

—Jandarma olacağım öğretmenim.

Bir diğerine:

—Sen ne olacaksın evladım?

—Ormancı olacağım öğretmenim.

Ali Ağzıaçığa sordum:

—Kömürcü olacağım öğretmenim. Dedi.

            İşte o günün şartlarında, kırsal kesimde bir orman köyünde yaşayan çocukların Dünyası ve ufku buydu. Bilmiyorum, bu çocuklar söyledikleri ideallerine ulaşabildiler mi. Umarım mutlu olmuşlardır.

Ben orada, bu çocukların ufkunun daha çok genişletilmesi için dünyalarının sadece 15 hanelik bir mezradan ibaret olmadığının öğretilmesi gereği ile karşı karşıya olduğumu hissettim. Bu kısa deneyimden sonra üniversiteyi kazandım.

Üniversite öğrenimimi bitirip, 1980 yılında Adana Kozan, Sinop Boyabat, Göynücek Damlaçimen, Amasya Atatürk Lisesi, Abdurrahman Kamil İlköğretim Okulu ve şu anki görev yerim Zübeyde Hanım Üçler İlköğretim Okulunda görevim esnasında çok önemli ve duygu yüklü anlar yaşadım. Geçen bu 28 yılda yaşadıklarımızı ancak kitaplara sığdırabiliriz.

Öğretmenlik mesleğimin ilk 8 yılından sonra yöneticiliğe başladım. Yöneticilik deneyimlerimde hep ilkler yaşadım. Sene 1988 Kasım’ın 1. günü, Damlaçimen Ortaokuluna kurucu müdür olarak atandım. Üç öğrenci ile bir okul açtım. Muhtarla birlikte ev ev gezerek ortaokula öğrenci toplamaya ve ikna çalışmalarına giriştik. O yıl ancak 14 öğrenci kaydedebildik. Bunların içerisinde bir tanesi vardı ki hiç unutamıyorum: İlknur. Babası köyün imamı Abdullah Hoca’ydı. Bir tek kız öğrencim imamın kızı İlknur’du. Ama benim için bu çok önemliydi. İlk yıl Abdullah Hoca ve İlknur iyi bir cesaret ve teşvik örneği gösterdiler. Ertesi yıl kız öğrencilerin sayısı dörde yükseldi. Ve böylece kız öğrenci sayısı giderek arttı. İlknur’un bu kararlılığı beni son derece mutlu etmişti.

— İlk kez öğrencilerinizle göz göze gelmek, onların size ”Öğretmenim” diye hitap etmeleri sizi nasıl etkiledi?

—    Müdüüür!

— Keşke bu mesleği seçmeseydim, dediğiniz anlar oldu mu?

      Bu başarı öyküsünü yazan başta Hakan öğretmene ve onun on iki altın öğrencisine teşekkürlerimi ve sevgilerimi sunuyorum. Öğretmenler toplum mimarlarıdır. Yetiştirdiğimiz öğrencilerin bir hastane ya da sağlık ocağında karşımıza doktor, hemşire, eczanede eczacı, bir kamu kurumunda memur ya da yönetici konumunda, sanayide kalfa, usta, ya da bir şirketin başında yönetici iş adamı, tüccar, esnaf olarak karşımıza çıkması, Bazen de öğrencisi ile aynı okulda meslektaş olarak çalışması, bizi tanıyan tanımadığımız insanların v,bize çarşı-pazarda “Hocam!” diye hitap etmeleri toplumda saygın bir mesleği seçtiğimiz ve isabetli karar verdiğimizi ifade etmeye yeterlidir sanırım.

—    Bu anıları bana tekrar yaşattığın ve anlatma fırsatı verdiğin için ben de sana teşekkür ederim.     

                                                     NUMARASI               : 137